Author Archives: chrislaz

New beginnings

It was the 5th of July 2004 when I first set my foot at CERN to attend its Summer School programme. I was near the end of my physics studies without any plans of what to do next. Two months later, after having worked with the amazing people at the CAST experiment and having learnt loads of stuff, I found myself leaving the lab hoping that I would manage to return somehow.

CMS Detector

Coming summer 2007, July again. A young, care-free PhD student from the physics department of the University of Wisconsin-Madison steps through CERN’s Entrance B (yes, that would me). Had someone told me back then, that I would end up spending the next decade of my life at the world’s top research facility I would definitely call them nuts.

But I did. And it was amazing.

CMS underground

We put the world’s largest particle smasher into operation. We collided gazillions of protons, discovered new particles and eventually this research led to a Nobel prize. For my part, I spent my time doing physics analyses, worked on helping the CMS experiment take data, contributed into studies for future experiments and spend loads and loads of time guiding visitors at CERN and producing material to share what we do here with the world. In August 2008, on an afternoon that I was too lazy to do any real work because of the heat, I created the CMS Facebook page – it has currently reached over 16000 likes!

People came and left. I made friends at CERN who are now scattered all over the world and too many to mention, which is probably a most welcome problem for someone to have to deal with.

But you all know who you are, right? I owe a gargantuan thank you to all of you for making my stay here special and memorable. It’s not goodbye between us; à bientôt!

From now on you will be able to find me in the Eindhoven region in the Netherlands, working for ASML, making sure everyone can get better, faster, smaller microprocessors for our gadgets. And it will be awesome!

FameLab: Διαδίδοντας τις επιστήμες

To FameLab είναι ένας διεθνής διαγωνισμός με στόχο τη διάδοση επιστημονικών και τεχνολογικών ιδεών. Αυτό γίνεται μέσω της ανάδειξης νέων με ταλέντο στην επικοινωνία της επιστήμης. Κάθε διαγωνιζόμενος έχει τρία λεπτά για να αναπτύξει ένα θέμα της δικής του επιλογής χωρίς τη χρήση διαφανειών, αλλά μόνο με ότι μπορεί να φέρει μαζί του ο ίδιος επάνω στη σκηνή.

Ο διαγωνισμός ξεκίνησε το 2005 στο Cheltenham Science Festival και διαδόθηκε γρήγορα, ξεφεύγοντας από τα όρια της Αγγλίας και πλέον μέσω του Βρετανικού Συμβουλίου διοργανώνεται σε πάρα πολλά μέρη στον κόσμο. O τελικός του Ελληνικού FameLab έγινε κατά τη διάρκεια του 2ου Φεστιβάλ Επιστήμης και Τεχνολογίας “Athens Science Festival“. Δυστυχώς δεν βρήκα περισσότερες πληροφορίες για τα αποτελέσματα.

Όσοι φτάνουν στην τελική φάση του διαγωνισμού κάθε χώρας, συμμετέχουν σε ένα masterclass σχετικό με την επικοινωνία της επιστήμης ώστε να προετοιμαστούν καλύτερα για τους τελικούς. Για τους προκριθέντες από Γαλλία, Ελβετία και CERN αυτό έγινε στις 25 και 26 Απριλίου στο CERN. To σεμινάριο από μόνο του είναι ένα εξαιρετικό βραβείο για όσους φτάνουν μέχρι αυτό το στάδιο του διαγωνισμού! Στη δική μας περίπτωση, μας μίλησαν ο Quentin Cooper, δημοσιογράφος πάνω σε θέματα επιστήμης με εκπομπή στο BBC Radio και ο Karl Byrne, παλιός συμμετέχων στο διαγωνισμό και πλέον από τους συντονιστές του. Έδωσαν πλήθος χρήσιμων συμβουλών και πραγματοποιήσαμε ασκήσεις στην αφήγηση ιστοριών, την αλληλεπίδραση με τις κάμερες, και την προετοιμασία παρουσιάσεων στα πρότυπα του FameLab.

O Quentin Cooper κατά τη διάρκεια του masterclass

O Quentin Cooper κατά τη διάρκεια του masterclass

Στις 8 Μαϊου διοργανώθηκε σε κοινή εκδήλωση ο τελικός του Ελβετικού και του CERN FameLab, καθώς το εργαστήριο συμμετέχει φέτος για πρώτη φορά σαν ξεχωριστός οργανισμός στο διαγωνισμό. Υπήρχαν 9 διαγωνιζόμενοι από Ελβετία (αν και κανένας δεν είχε την ελβετική υπηκοότητα!) και 5 διαγωνιζόμενοι απο το CERN, αναμεσά τους κι εγώ με το κουβαδάκι του φίλου μου Παναγιώτη.

Παρουσιάζοντας στο CERN FameLab

Mεγάλοι νικητές ήταν η Lillian Smestad για το CERN και ο Oskari Vinko για το Ελβετικό FameLab ο οποίοι και θα διαγωνιστούν στον τελικό του International Science Festival στο Cheltenham (good luck Lillian & Oskari!). Το κοινό εκτίμησε την επιστημονική μου προσπάθεια με τα κουβαδάκια και τον Elwood και μου έδωσε το audience award 🙂

Swiss & CERN FameLab finalists


Οι φωτογραφίες από το διαγωνισμό είναι copyright CERN και το πλήρες σετ υπάρχει στο CERN Document Server. Δυστυχώς λόγω τεχνικών προβλημάτων το βίντεο δεν έχει γίνει ακόμα διαθέσιμο.

Ενημέρωση 9/6/15 : Τα βίντεο ανέβηκαν!

Famelab 2015 Switzerland Winner, Oskari Vinko:

Famelab 2015 CERN Winner, Lillian Smestad:

Famelab 2015 CERN Audience Award Winner, Christos Lazaridis:

Η χλωμή, μπλε κουκκίδα

Είχαμε πρόσφατα μια συζήτηση με κάτι συναδέλφους για τον Carl Sagan. Για την τηλεοπτική σειρά Cosmos και το πόσο εξαιρετικός ήταν στο να μοιράζεται τις ιδέες της επιστήμης με τον υπόλοιπο κόσμο. Και φυσικά, φτάσαμε και στην ιστορία της παρακάτω φωτογραφίας:

Voyager 1 - Pale Blue Dot

Ο τίτλος της φωτογραφίας είναι Pale Blue Dot. Η χλωμή, μπλε κουκκίδα. Σαν φωτογραφία σε πρώτη όψη μπορεί να μη σας λέει απολυτώς τίποτα. Σαν να φωτογράφησε κάποιος το απόλυτο τίπορα με κάμερα παμπάλαιου κινητού και κάπου τρύπωσαν κάποιες φωτεινές ακτίνες. Και όμως είναι κάτι πολύ πολύ περισσότερο.

Είναι μια φωτογραφία που ελήφθη από το διαστημόπλοιο Voyager 1 στις 14 Φεβρουαρίου 1990, και ενώ αυτό βρισκόταν σε μια απόσταση 6 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων απο τη γη. Η τελεία που βρίσκεται στο μέσο της καφέ λωρίδας στα δεξιά της φωτογραφίας είναι ο πλανήτης μας φωτογραφημένος εκτός των ορίων του ηλιακού μας συστήματος. Στην παραπάνω φωτογραφία έχει μέγεθος 0.12 pixel όλο κι όλο. Η φωτογραφία συνοδεύεται από ένα υπέροχο κείμενο του Sagan, το οποίο στο βίντεο πιο κάτω μπορείτε και να τον ακούσετε να το αφηγείται με το δικό του, μοναδικό τρόπο.

Look again at that dot. That’s here. That’s home. That’s us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every “superstar,” every “supreme leader,” every saint and sinner in the history of our species lived there–on a mote of dust suspended in a sunbeam.

The Earth is a very small stage in a vast cosmic arena. Think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors so that, in glory and triumph, they could become the momentary masters of a fraction of a dot. Think of the endless cruelties visited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some other corner, how frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent their hatreds.

Our posturings, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position in the Universe, are challenged by this point of pale light. Our planet is a lonely speck in the great enveloping cosmic dark. In our obscurity, in all this vastness, there is no hint that help will come from elsewhere to save us from ourselves.

The Earth is the only world known so far to harbor life. There is nowhere else, at least in the near future, to which our species could migrate. Visit, yes. Settle, not yet. Like it or not, for the moment the Earth is where we make our stand.

It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we’ve ever known.

Carl Sagan, Pale Blue Dot, 1994

a sad sad day

I got to know Terry Pratchett through his books while I was in the US. It was a used book store that I saw a paperback titled Small Gods. I liked the cover, the description was quite interesting and that’s how it all began… Now, I am at the moment one third of the way having read the Discworld series books. I always thought that at the rate Terry was writing books I could not keep up with reading all of them. Sadly, one of his favorite characters, Death, decided he liked him a bit too much. Now at least I can catch up.

RIP Terry…



RIP Terry