η (άσπρη) ξενιτιά

Δευτερα! Καινούργιο επεισόδιο Παρα Πέντε… και βεβαίως βλέπουμε τακτικά και το 50-50. Είναι και το So You Think You Can Dance για να μην ξεχνάμε και τα “καλά” της πατρίδας μας, είναι και ο Θέμος κάθε βδομάδα να κρατάμε επαφή με… διάφορα τεκταινόμενα… (παει ο Τόκος… κλαψ). To έχουμε σαν έθιμο: Παρασκευές μαζευόμαστε, μπύρες, πίτσες… Την προηγούμενη βδομάδα μέχρι και Champions League είδαμε. Με τη δουλειά ούτε που βρήκα καιρό να δω αποτελέσματα.

Είναι σαν να μην έφυγα. Μιλάω με φίλους και γνωστούς είτε μέσω IM είτε τηλεφωνικά (να είναι καλά η Betamax) και γενικώς υπάρχει επαφή… Εντάξει δεν είναι το ίδιο με το να είμαι πράγματι εκεί αλλά τουλάχιστον ενημερώνομαι, μαθαίνω εξελίξεις και φιλίες που αλλιώς μπορεί και να χαλάρωναν (άλλο μεγάλο θέμα αυτό) νιώθω πως τις κρατάω ακόμα.

Δεν λέω βέβαια πως είναι εύκολο… ακόμα κι έτσι, κάθε φορά που γυρίζω (συνήθως μόνο για ~2 βδομάδες) υπάρχει μια περίοδος προσαρμογής… το face2face catching up. Και κάθε φορά βλέπω όλο και λιγότερα άτομα… αραιώνουν (ή μήπως φιλτράρονται;)… Λείπω 1μιση μόνο χρόνο και ξέρω ότι ήδη έχω χάσει πολλές από τις σημαντικές στιγμές τους. Αυτό μπορεί και να μη το συγχωρήσουν ποτέ. Αλλά και από την άλλη δεν ήρθα εδώ και για διασκέδαση (και σίγουρα δεν το διασκεδάζω καθόλου!)

(*) ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά του Παρα5, 50-50 κλπ… ξέρετε εσεις 😉
(*)(*) το “άσπρη” ξενιτιά φυσικά κολλάει στο μονότονο λευκό που βλέπω από το παράθυρο… 3 μέρες μας χιόνιζε αβέρτα…

2 thoughts on “η (άσπρη) ξενιτιά

  1. Azrai

    Είναι σίγουρα δύσκολο να κρατήσεις μια φιλία όταν όλοι βασικά είναι ο καθένας στον τόπο του και μακριά σου. Το μπλογκ σου το βρήκα όταν μας άφησες σχόλιο στο σπιτάκι. Αν πρόσεξες, είμαστε όλοι οι ένοικοι διάσπαρτοι από δω κι από κει και βασικά μας βρίσκεις σε μια καλή περίοδο, αφού 4 είμαστε Ελλάδα, 2 μόνιμα Αθήνα αυτήν την περίοδο και εγώ τον μισό καιρό Αθήνα. Πέρσι ή πρόπερσι, θα ήταν 2 αμερική, 2 αγγλία, εγώ Αθήνα και ένας Κρήτη και θα βλεπόμαστε μόνο Χριστούγεννα, Πάσχα, Καλοκαίρι (και όχι πάντα) και η επαφή θα ήταν βασικά μέσω skype, email και εδώ και λίγο καιρό, μέσω του blog. Εγώ μέχρι τώρα ήμουν αυτός που έμενε πίσω (μετά τον στρατό, μάλλον θα παω και εγώ στα ξένα). Είναι δύσκολο να κρατήσεις επφαή με αυτούς που φεύγουν. Μπαίνεις στην ρουτίνα και ως γνωστόν, μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται. Μην κρατάς κακία, είναι νομίζω η φσιολογική φθορά των σχέσεων. Ελπίζω να είσαι τόσο τυχερός όσο εμείς και να διατηρήσεις αυτές τις σχέσεις. Από την απόσταση τελικά γίνονται πιο δυνατές (βλέπε και την γνωστή ατάκα του Νίτσε) και ελπίζω να μείνουν για πάντα.

    Like

    Reply
  2. kriz Post author

    Δεν θα σου κρύψω ότι 1-2 φιλίες έχουν ήδη μαραθεί (οχι τελείως – ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα). Δεν κρατάω κακία σε κανέναν. Είναι δύσκολο μέσα σε αυτή την τρελλή καθημερινότητα να μπορείς να κρατάς φιλίες ακόμα και στην ίδια πόλη, πόσο μάλλον έτσι.
    To κακό στη δική μου περίπτωση είναι ότι δυστυχώς οι περισσότεροι από τους φίλους μου δεν είναι και πολύ εξοικειωμένοι με τα της τεχνολογίας οπότε τα Skype/blog/ΙΜ που θα με βόλευαν απίστευτα δε δουλεύουν. Μόνο κάνα email πηγαινοέρχεται πότε πότε.
    Με όσους έχω ακόμα επαφή πάντως πιστεύω όπως είπες κι εσύ ότι γίνονται πιο δυνατές – το νιώθω κάθε φορά που γυρίζω.

    Like

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s